Jongeren gedragen in de harten van vele Belgen

Vorige week werd er één geladen met van die zwarte dagen die men niet graag in een mensenleven tegen komt.

Heart wrenching: Teachers at St Lambertus attach drawings of pupils at the school gate on Wednesday morning
Hartverscheurende taferelen aan de schoolpoort. Leerkrachten hangen kindertekeningen aan de poort ter herinnering van de overledenen.

Maar doorheen al dat leed kon men ook onder de mensen een verbondenheid van mede gevoelen, leed maar ook steunbetuiging vinden.

Elke drie seconden sterft er een kind en alleen al in de VSA zijn er elk jaar 8000 gewonde jongeren met schoolbussen, maar hier werd de aandacht getrokken doordat er plotseling zo veel jonge mensenlevens van de aardbodem gewist werden.

199908-Val-AnniviersDinsdag, kort na 9 uur ‘s avonds, kwam voor 28 mensen onverwachts een einde aan hun leven. 22 kinderen rond de twaalf jaar stierven en 24 anderen raakten gewond. Een Belgische bus van Top Tours bracht die schoolkinderen van scholen uit Heverlee (Leuven) en Lommel (Limburg) van een gezellige skistage in Val d’Anniviers in het skioord Saint Luc, naar huis toen zij op een tunnelmuur botste in Sierre in de Zwitserse Alpen. Het volledige voorstuk van de bus werd tengevolge van de inslag vernietigd. Met krachten tot 1,6 ton werden de kinderen naar voor gekatapulteerd volgens experts die ook zeiden: Geen enkel veiligheidssysteem kan dergelijke schokken opvangen” De kinderen die meer naar achter zaten in de bus, hadden meer ruimte. Zij werden in hun zetels naar voren gekatapulteerd en belandden tegen de zetels voor hen, wat de klap enigszins verzachtte. Daardoor kon een aantal van hen het ongeval overleven.

Bij het ongeval vielen 28 doden, van wie 22 kinderen, en 24 gewonden. Leerkracht Raymond Theunis, 54, en monitrice Veerle Vanheukelom, 38, en de twee Aarschotse buschauffeurs vielen onder de volwassen doden. Donderdagavond waren al zes kinderen met hun ouders teruggekeerd uit Zwitserland. Vrijdag werden ook de lichamen van de 28 dodelijke slachtoffers naar ons land gerepatrieerd. De zes volwassenen en 22 kinderen zijn overgebracht naar hun hun thuishavens Heverlee, Lommel en Aarschot, waar zij deze komende week zullen begraven worden.

Onder de slachtoffers was ook de 11 jarige Britse jongen Sebastian Bowles,  een leerling aan St Lambertus school in Heverlee. Hij was met zijn ouders twee jaren geleden naar België gekomen vanuit Crouch End, Noord-Londen. De vader van Sebastian, Edward, een bankier en zijn moeder, Ann, keerden van Zwitserland naar België terug op donderdag nacht. Sebastian Bowls werd door het hoofd van Onze Dame van Muswell lagere school in Noord-Londen beschreven als een ‘klein engeltje die zeer zal gemist worden’

Toen woensdag morgen de ouders van die kinderen een telefoontje van de school kregen moet voor hen de figuurlijke poort van de hel open gegaan zijn. Het moeten verschrikkelijke momenten van een enorm tergend trage tijd geweest zijn waarbij dan later in de week de verschrikkelijk moeilijke opdracht kwam om hun kinderen te identificeren.

De zelfstandig gynaecologe Hanani Pienaar (43) uit Heverlee had haar man al vorig jaar verloren en nu kwam het afgrijselijke bericht over haar 11 jarig dochtertje die zo graag danste. ‘Andrea zal een hele tijd moeten revalideren en ik wil niet dat ze alleen is. Sinds de dood van haar vader had ze het sowieso al erg moeilijk.’ zegt de moeder die haar moeder weet overkomen uit Zuid-Afrika om de komende dagen bijstand te leveren. ‘Ze bleef maar vragen of er ook kinderen gestorven waren. Ik heb gezegd dat er nog geen duidelijkheid over was. Donderdagavond heb ik verteld dat er zeven kinderen uit haar klas dood zijn.’ zegt de gynaecologe.
De 11-jarige Andrea is overmand door emoties als ze het nieuws hoort. ‘Ze was geschokt en kon amper nog ademen. Ik zag dat de emoties heel haar lichaam overnamen’, vertelt haar mama. ‘Ik was ongerust omdat er geen dokter in de kamer was. Er was fantastische psychologische begeleiding. Maar omdat mijn dochter het bleef vragen, kon ik de waarheid niet meer achterhouden.’

A woman pictured in a room in the Lommel City Hall with pictures of the victims and the condolences register for the victims of the fatal bus crash
De rouwruimte met de opgestelde foto's van de verongelukte kinderen, in het gemeentehuis van Lommel

De ouders die slechts één kind hadden zagen plots de hele familie beroofd van een verdere uitbouw naar de toekomst. Hun leven stortte in. Maar te samen in de Zwitserse Alpen moeten zij ook een verbondenheid gevoeld hebben die men anders nooit zou kunnen waarnemen. Ook in het land kwam er een verbondenheid waarbij men op de sociale netwerken driekleuren zag die samengebonden waren met een zwart lint. De Vlaamse, Waalse en Duitse Gemeenschap voelde zich dezer dagen innig verbonden in het leed om deze jongeren.

15 gewonde kinderen die gerepatrieerd werden en naar Gasthuisberg gebracht zijn uiteindelijk uit levensgevaar gekomen. voor hen en de ouders is de nodige  psychosociale opvang voorzien. Kinderpsychiater Peter Adriaenssens wijst op de sterke solidariteit tussen alle kinderen onderling en hun ouders of naaste familie. Naast individuele hulp organiseert hij ook gezamenlijke gespreksmomenten zowel voor kinderen als ouders.

Dit weekend, zoals de voorbije dagen, waren onze gedachten bij de ouders van dit tragisch ongeval, maar dachten wij ook aan de vele ouders over de gehele wereld die hun kinderen op de een of ander  manier verliezen, door honger of armoede, geweld of een ongeval. Steeds is er de gruwel voor diegene die achter blijft. Vooral voor diegene die leven heeft mogen geven en nu dat leven onverwacht van haar ziet weggenomen. Het moederhart moet als het ware opengereten worden, terwijl de dolk in het vaderhart steekt. Blijvende emotionele wonden worden in zulk een geval toe gebracht.

Dit zware autobus ongeval verkrijgt nu meer aandacht dan die vele kinderen over de gehele wereld die dikwijls onder veel lijden het leven laten. Hier kan men nog de troost vinden dat vermoedelijk veel kinderen niet zullen beseft hebben van wat er gebeurde en dadelijk de dood zullen hebben gevonden, zonder onnoemelijk te moeten lijden. Diegenen die in leven zijn gebleven hebben wel zeer veel moeten lijden en voor hen zal nog een lang herstel proces moeten aantreden. Ook hen namen wij deze dagen in onze gedachten op. Voor hen vragen wij God dat Hij hen steun mag brengen. Ook al zal dat trauma voor eeuwig in hun geheugen gegrift blijven, vragen wij God dat Hij deze inkerving als een teken van een levensverbond haan hen mag mee geven.

Ook voor de families die beproefd zijn geworden willen wij ons medeleven betuigen maar hun ook sterkte toewensen. Ook al klinkt het zeer hard willen wij hun de Bijbelse troost aanbieden dat diegenen die heen zijn gegaan in de dood de rust hebben gevonden als in een diepe slaap. Want volgens de Bijbel, het Woord van God, is er in de dood geen gevoelen meer. Alles vergaat. Het leven komt tot een einde en er is niet iets dat uit het lichaam treed om hier of daar verder te gaan leven om dan de bedroefde familieleden nog te kunnen zien of met hen te kunnen praten. Het leven dat uit het lichaam gaat betekend het einde voor die persoon. In de herinnering van de anderen kan het verder leven. En wij kunnen slechts de hoop uit drukken dat de nabestaanden die mooie herinneringen zullen kunnen koesteren en de droevige en slechte herinneringen opzij zullen kunnen zetten.

Een pijnlijk moment - Foto Reuters

Als Christenen hebben wij echter ook een hoop, in de verrijzenis van Jezus Christus, die ons is voor gegaan in de dood. Ons is de belofte gegeven dat bij de wederkomst van Christus Jezus deze de levenden en de doden zal komen oordelen. Dan zal hij beslissen wie toegelaten zal worden om het Koninkrijk van God binnen te gaan. daar bestaat de kans dat diegenen die elkaar tijdens het leven op aarde hebben moeten verlaten, elkaar weer zullen zien. Dan zal de mogelijkheid tot stand komen om een eeuwig leven binnen te gaan, waar geen verdriet, geen lijden of pijn meer zal zijn.

Het is die blijde verwachting die ons hoop moet geven en waarin wij kracht moeten vinden om nu verder te gaan. Wij hebben daarom gebeden en zullen deze dagen nog verder bidden voor de familieleden en vrienden die hier nu nog op aarde verder zullen moeten gaan om van hun leven iets waardevols te maken. Mogen zij sterkte putten uit die beproevingen die zij nu en later nog zullen moeten ondergaan.

Nationale Rouw

Vrijdag was een dag van nationale rouw, als eerbetoon aan de slachtoffers. Nu komende woensdag zullen vast en zeker ook weer zeer veel mensen een dag van rouw voelen wanneer de vele jonge slachtoffertjes een laatste groet zullen krijgen en begraven worden. Ook ons hart zal met de familieleden zijn.

Om 11am plaatselijke tijd in België hielden kinderen, politici en werkers een stilte van een minuut ter herinnering en getuigenis van rouw. Reizigers aan bus, metro en treinstations werden gevraagd te pauzeren tot kerkklokken het einde van het moment van herinnering inluidden. In Brussel kwamen regeringsambtenaren en politici buiten de gebouwen bijeen.

Aan het Europese commissie hoofdkwartier hingen zoals aan alle openbare gebouwen de vlaggen  halfstok en een aantal commerciële televisiestations hielden uitzendingen voor veel langer dan een minuut stil, en annuleerden sommige programma’s geheel.

Staffan Nilsson, Voorzitter, & Martin Westlake, Secretaris-Generaal van het Europees Economisch Sociaal Comité schreven: “Wij zijn zwaar aangedaan bij het horen over over het tragische busongeluk in Zwitserland, waar 28 mensen om het leven kwamen -helaas zijn de meesten onder hen kinderen- en vele andere gewond raakten.

Namens het Europees Economisch en Sociaal Comité willen we onze oprechte condoleances en ons diepste medeleven aanbieden aan de naasten en de vrienden van degenen die bij het ongeval betrokken waren. We leven mee met het verdriet van 11 miljoen Belgen en dat van 500 miljoen Europeanen.”
Overal trokken gebedswaken zeer veel mensen en schoof men geduldig aan om de rouwregisters te tekenen.
Ook de Liga van Belgische imams wilde uitdrukking geven aan haar verdriet over het ongeval in Sierre. “Het is moeilijk om voor een drama van deze omvang de juiste woorden te vinden voor emoties en gevoelens. Dit is voor ons een moment van bezinning en respect.”
Ook het Internationaal Olympisch Comité was “verbijsterd” door het dramatische ongeluk. Voorzitter Jacques Rogge bood zijn “meest oprechte medeleven aan de families van de slachtoffers aan”. Nog geciteerd door Le Matin zei de Belgische gedelegeerd bestuurder van de groep Nestlé, Paul Bulcke, het nieuws “met grote consternatie” te hebben vernomen. “Als in Zwitserland levende Belg treft dit drama mij bijzonder, zeker omdat het kinderen betreft.”

Aan  de St Lambertus school werden de poorten geopend en kon men de kinderen die op de speelplaats bijeen gebracht waren voor de minuut stilte, hand in hand samen zien met  witte ballons die na het bezinningsmoment in de lucht werden gelaten.

Deze dagen worden de gevoelens uitgedrukt met allerlei mogelijke expressie middelen. Teddy beertjes, bloemen, tekeningen en kaarsjes zullen herinneringsbeelden zijn om de ouders te laten zien hoe de mensen mee voelen met hen.  Het herkenbare lokt veel emoties bij massa’s mensen. Er wordt iets van het leed in ons zelf herkend. Men kan weer even de tijd nemen over het relatieve van het leven en afstand nemen van al het materialisme. Effie mag het gevoelsmatige weer naar boven komen en schaamt men zich niet om het weer te tonen. Dat is de ziel van de mens die toch nog niet verloren is gegaan. Achter al de media heisa kan men ook zien dat de ouders en familieleden mensen rondom hen vinden die op allerlei wijzen helpen (o.a. met de dagelijkse benodigdheden als koken, wassen, huishouden doen, financieel helpen, enz.) Hopelijk mag dat hen ook veel ondersteuning en sterkte geven.

+

Engelse versie / English version: Tragic coach crash in the Swiss Alps

++

Foto’s van het gebeuren:  First pictures of the young victims of school ski bus crash that killed 28 as it emerges driver ‘was helping teacher change DVD’

Busongeval in beeld

Huldenberg betuigt steun aan slachtoffers busongeluk Sierre

‘Andrea zal niet meer kunnen dansen’ Interview De dochter van Hanani Pienaar overleefde de crash

Onkwetsbaarheid is een illusie Ouders en het dilemma van het loslaten

Wakker worden in een nachtmerrie

Wachten op je kind is de hel
Het lange wachten op nieuws, op een teken van leven. Minuten lijken uren te duren. Uren waarin je heel veel informatie krijgt, maar waarin officiële informatie slechts mondjesmaat doorsijpelt. Niemand wil verkeerde informatie krijgen over zijn kind. Maar dat heeft dus een tol. De tol van het wachten.

Tsunami van emoties
We hebben zelf misschien kinderen van die leeftijd. Of we hebben kinderen die ooit die beloftevolle leeftijd hebben gehad. Het kind net ontgroeid, nog niet echt puber. Volgend jaar naar de grote school. Maar nu voor die 22 ongelukkige kinderen uit Heverlee en Lommel niet meer. Aan alle toekomstdromen en -beloftes komt abrupt een einde. Vier andere gezinnen moeten afscheid nemen van hun echtgenoot, hun echtgenote, hun vader, hun moeder, hun grootvader en grootmoeder.

Nu nog even niet Essay Elio Di Rupo gaat voor in de rouw
Sneeuwklassen behoren bij de overgangsrituelen die kinderen doormaken. Dat maakt het Zwitserse busdrama nog erger dan het al is: dit is een moment waarop de ene levensfase overgaat in de volgende, maar dan blijkt in dit geval geen nieuwe fase meer te volgen. De dood van een kind is, vandaag toch, in alle gevallen strijdig met elke redelijke verwachting, met elk ‘normaal’ scenario.
+
Officiële nationale rouw hoort traditioneel bij het overlijden van de koning. Na de dood van koning Boudewijn, in 1993, duurde die zelfs negen dagen, tot koning Albert II de eed aflegde. Maar de democratisering van de samenleving zorgde ervoor dat ook de dood van ‘gewone’ mensen het voorwerp van nationale rouw kon worden. Dat gebeurde het eerst bij de mijnramp in Marcinelle (1956) en de brand in de Brusselse Innovation (1967), rampen waarbij honderden mensen om het leven kwamen.

Of het tot een officiële rouwdag komt, lijkt een tamelijk arbitraire beslissing. Het Heizeldrama (1985, 39 doden) of het zinken van The Herald of Free Enterprise (1987, 193 doden) waren geen nationale rouw waard, de moord op Belgische paracommando’s in Rwanda (1994, 10 doden) en de gasontploffing van Ghislenghien (2004, 24 doden) dan weer wel.

Busongeval Live: Alle slachtoffers geïdentificeerd
Busongeval van minuut tot minuut: chauffeur reed niet te snel
Herlees hier
het ongeval van minuut tot minuut, het verslag van dag 1 van het busongeval dat het leven kostte aan 22 kinderen en 6 volwassenen.
Het verslag van dag 3 leest u hier.

Basisschool ‘t Stekske is bedevaartsoord

Een man legt bloemen neer bij de tunnel in Sierre.
Een man legt bloemen neer bij de tunnel in Sierre - Foto Belga

Sint Lambertusschool Heverlee

Busongeluk in Sierre – Stad Leuven Rouwpagina

‘t Stekske Schoolkolonie Lommel

Lommel Steunbetuiging

Facebook Rouwpagina

+++

Related articles:

  • Belgium coach crash in Switzerland tunnel kills 28 (mygreekbooking.wordpress.com)
    More than 200 people and eight helicopters were involved in the rescue operation.Swiss journalist Ruth Seeholzer told the BBC that the two-lane tunnel was not busy with traffic when the accident happened and driving conditions were normal.
  • (Switzerland)Belgian coach crash in Swiss tunnel (leggotunglei808.wordpress.com)
  • Het morele failliet van Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad choqueert lezers
  • Bus reed niet te snel
    Volgens de lokale politie gaat het om het grootste wegongeval ooit in Zwitserland. ‘Het drama zal heel België diep treffen’, verklaarde Jan Luykx, de Belgische ambassadeur in Zwitserland.
  • Verdriet
    Soms gebeurt er iets dat uren en dagen door je hoofd blijft spoken.
    +
    Een land in rouw na een dergelijk verschrikkelijk ongeval heeft geen megafoon nodig. Dat valt ook op op sociale media als Twitter en Facebook waar het vandaag stil is als in de gangen van een rouwkapel. Mensen betuigen hun medeleven, schrijven ‘slik’ of verspreiden een rouwregister en zoeken steun. Geen speculatie, geen sensatie. Gewoon verdriet van gewone mensen. Op zo’n dag is er niets anders nodig.

3 thoughts on “Jongeren gedragen in de harten van vele Belgen

Geef een reactie - Give a reaction

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s