Loving the Word
Today let us to consider a portion of Psalm 119, to the section of verses 97 to 104.
The first verse in this section expresses the Psalmists love for the words of God:
“O how I love thy law! It is my meditation all the day.” (Psalm 119:1).
Characteristic of faithful
Words have a power all their own (Photo credit: Lynne Hand)
The loving of the law of God is a characteristic of the faithful, who search the Scriptures daily as circumstances allow, and this is by no means the only passage in the Psalms that expresses such a sentiment. The very first Psalm reads:
“Blessed is the man that walketh not in the counsel of the ungodly, nor standeth in the way of sinners, nor sitteth in the seat of the scornful. But his delight is in the law of Yahweh; and in his law doth he meditate day and night” (Psalm 1:1-2).
Notice the contrast here: rather than to conform to the ways of the ungodly, the righteous keeps himself separate – and the means by which he can achieve this, is to meditate in the law day and night. The Apostle cites this Psalm:
“I delight in the law of God after the inward man: but I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members” (Romans 7:22-23).
Love for the Word of God and Desire to follow it
The context is to do with an internal struggle between two principles: the love for the Word of God and the accompanying desire to follow it, and the natural inclination of the flesh, styled in this chapter as “sin that dwelleth in me”. There is enmity between the two, as Paul expresses it elsewhere: “the flesh lusteth against the Spirit, and the Spirit against the flesh: and these things are contrary the one to the other: so that ye cannot do the things that ye would” (Galatians 5:17).
We are yet “without strength” (Romans 5:6) to save ourselves, and overcome this sin that doth so easily beset us – but through Christ we achieve the victory, and can rejoice with Paul: “I thank God through Jesus Christ our Lord. So then,with the mind I myself serve the law of God; but with the flesh, the law of sin” (Romans 7:25). That is to say, his mind was dominated with spiritual thoughts, and when he sinned it was not of his own will, but a consequence of the sinful nature possessed by all of Adam’s progeny.
The first Epistle of John describes the means by which we might control our sinful desires: “whosever is born of God doth not commit sin; for his seed remaineth in him: and he cannot sin, because he is born of God” (1 John 3:9). The mortal brethren in Christ do continue to sin: we do not have the strength to overcome our own flawed nature. But when they do, it is not the “inward man” that sins, but the old man of the flesh which raises its head from time to time, and which we seek to crucify daily. The seed of the word remains in our thinking, and influences our minds to become spiritual, that is, dominated by spiritual thoughts.
Meditation
In Psalm119, and Psalm1 (above), the Psalmist describes how out of love for the Law, he meditated upon it daily – in fact, all the day. It is a consistent principle of Scripture that we must continually attend to the Word, as opportunity arises:
“Study to shew thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth” (2 Timothy2:15).
Combining the senses of these verses, we find that Christ’s brethren do not study the word out of compulsion, but of desire. We enjoy finding the hidden treasures of the Word, and delight in learning new things.
We might ask the question, how can we possibly meditate on the Word all the day long: we have other things which we must do; daily chores and work. The answer to the problem comes when we realize the meaning of the Hebrew word for “meditate”.
Literally, it means to “speak”: the Word speaks to us throughout the day. We seek to apply the principles of the Word in whatever circumstance we find ourselves. And as we conduct our daily business, we will find that verses of Scripture that we have committed to memory come to mind in particularly appropriate circumstances. We seek to follow those passages as a guide to how to conduct ourselves throughout the day. But if we do not study the word, it will not be dwelling in us, and we will lose the great strength and comfort that it can give.
Wisdom bringing Word
The Psalmist continues to describe the wisdom that the Word can give: “thou hast made me wiser than mine enemies: for they are ever with me. I have more understanding than all my teachers: for thy testimonies are my meditation” (Psalm 119:98-99).
This is another delightful effect of a continual application to the testimonies of Scripture: it will give us a wisdom that greatly surpasses those who do not engage in regular Bible study. Jeremiah portrays Israel, and the wise men thereof, as spurning the revealed Word:
“how do you say we are wise, and the law of Yahweh is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed and taken: lo, they have rejected the word of Yahweh; and what wisdom is in them?” (Jeremiah 8:8-9).
Here were the great men of the age – but yet they rejected and spurned the Word of God. Professing themselves to be wise, they become fools by comparison. The same is true today: great men of the clergy portray themselves as wise authorities of the Bible, whereas their wisdom is seen to be but folly when compared with the faith of the humblest of Christ’s brethren. So “it is written, I will destroy the wisdom of the wise, and will bring to nothing the understanding of the prudent. Where is the wise? Where is the disputer of this world? Hath not God made foolish the wisdom of this world?” (1 Corinthians 1:19-20). The calling of God does not appeal to those who are wise in their own conceits: it is rather extended to those who would delight in, and embrace the Word of God, and the promises it contains. “ye see your calling, brethren, how that not many wise men after the flesh, not many mighty, not many noble are called: but God hath chosen the foolish things of the world to confound the wise; and God hath chosen the weak things of the world to confound the things which are mighty” (1 Corinthians 1:27).
Christ’s brethren therefore, in whatever circumstances they find themselves in, possess a wisdom that is greater than those who would profess to be teachers, and greater still than their enemies.
In these things, we have as a preeminent example in Messiah himself. Being but 12 years of age, he was in the presence of the “doctors” of divinity of their day, “both hearing them, and asking them questions. And all that heard him were astonished at his understanding and answers: (Luke 2:47-48). At the tender age of 12, Christ’s wisdom was greater than the teachers in Jerusalem – teachers that soon became his foes.
To be implemented to avoid evil
Of course, it almost goes without saying that wisdom is something to be implemented.
It is the ‘doing’ part of knowledge: i.e.we act on and apply the knowledge of Scripture to the various circumstances of our lives. That is wisdom: the application of knowledge.
Verse 101 of our section of verses then, tells us the consequence of keeping wisdom:
“I have refrained my feet from every evil way, that I might keep thy word” (Psalm 119:101).
There is a way that is evil, and which we must not walk along. Proverbs chapter 1 exhorts the student of the Word to avoid the path of the wicked: “My son, walk not thou in the way with them; refrain thy foot from their path…” (Proverbs 1:15). Again, Psalm 1, which we just looked at, speaks the same sentiments: “blessed is the man that walketh not in the counsel of the ungodly, nor standeth in the way of sinners, nor sitteth in the seat of the scornful” (Psalm 1:1).
A broad and a narrow way
“The way of sinners”, AKA, the “evil way” of Psalm119 is something to be avoided at all costs. Messiah himself taught that there are essentially two ways traversed by all of mankind: a broad way, able to easily accommodate the multitudes, and a narrow way, whose entrance must be diligently sought for:
“Enter ye in at the strait gate; for wide is the gate, and broad is the way, that leadeth to destruction, and many there by which go in thereat: Because strait is the gate, and narrow is the way which leadeth unto life, and few there be that find it” (Matthew 7:13-14).
The majority of mankind walk forward into destruction at the last, whereas Christ’s brethren walk a lonely path, with only a comparative “few” for company along the way – but theirs is the Way of Life. But how can it be so?
How can so many people have got it all wrong? Why should we suppose that we are in the right, considering that we are in the minority? The answer is in Proverbs 14:
“there is a way which seemeth right unto a man, but the end thereof are the ways of death” (Proverbs 14:12).
This is the “broad way” – it seems to be right until scrutinized carefully in the light of Scripture, and being wide, it is able to accommodate all the things that ‘narrow minded’ brethren cannot accept. But it leads to no other destination, than death.
Going back to Psalm 119, verse 103 returns to the delightful aspect of the word: it is pleasant to partake of, comparative to sweet honey to the taste:
“How sweet are thy words unto my taste! Yea, sweeter far than honey to my mouth” (Psalm 119:103).
Psalm 19 speaks likewise:
“…the judgments of Yahweh are true and righteous altogether. More to be desired are they than gold: sweeter also than honey, and the honeycomb. Moreover, by them is thy servant warned: and in keeping of them there is great reward” (Psalm 19:10-11).
More precious than gold itself, the judgments of Yahweh are greatly to be desired.
There is pleasure in partaking of it: we have often found that even just the reading of the Word can calm the mind, and lift it to a higher plane. Truly, it is sweet to the Bible Student.
Psalm 34 also speaks in this vein:
“O taste, and see that Yahweh is good: blessed is the man that trusteth in him” (Psalm34:8).
Making time
We must esteem the commandments of God as being of greater importance than our daily food, and “taste” them daily. For those who say they have no time for Bible Study: Do you find time to eat your food? Then why not the Spiritual food? Cut something out of your activities if necessary: turn the internet, radio, or television off, and read your Bible instead – the benefits will greatly outweigh the sacrifice.
This section of Psalm 119 ends with verse 104:
“through thy precepts I get understanding: therefore I hate every false way” (Psalm 119:104).
This aspect of hate is something that many of our generation do not understand. “God is love,” we are told, and we ought not hate others. Truly it is that “God is love,” but He is also a God of righteousness and judgment. He does not love those who corrupt His Word into another gospel, which is impotent to save. There is a time and place for all things: “a time to love, and a time to hate; a time of war, and a time of peace” (Ecclesiastic 3:8). Indeed, Proverbs defines the fear of Yahweh for us: “the fear of Yahweh is to hate evil: pride, and arrogancy, and the evil way, and the frowardmouth, do I hate” (Proverbs 8:13).
Beholding love and hate
As we come to focus our attention on the sacrifice of our Lord Jesus Christ, we behold both love and hate. Hatred of sin, but love extending to those who repent, and seek first the kingdom of God in their lives. In the death of our Master, we receive love and forgiveness, and in his resurrection, we have a hope of an endless life with him.
The commandments of God are able to make us wise unto salvation, and a love for them indicates a mind which is healthy in spiritual things.
The 1st Epistle of John has as it’s main theme, the aspect of love. Chapter two indicates those things that we ought not love:
“love not the world, neither the things that are in the world. If any man love the world, the love of the Father is not in him.
For all that is in the world, the lust of the flesh, and the lust of the eyes, and the pride of life, is not of the Father, but is of the world.
And the world passeth away, and the lust thereof: but he that doeth the will of God abideth for ever” (1 John 2:15-17).
If we love the things of the spirit of God, we will inevitably hate those things that belong to the world. But our hope is not negative, focusing on those hateful things of the flesh, but positive, focusing on the forgiveness of God through the shed blood of His son. Here is the exhortation: if we love the Word, we will love those who follow that Word.
“Beloved, let us love one another: for love is of God; and every one that loveth is born of God, and knoweth God. He that loveth not knoweth not God; for God is love. In this was manifested the love of God towards us, because that God sent his only begotten Son into the world, that we might live through him…” (1 John. 4:7-9).
Token of Love
As we come to the emblems of bread and wine, we behold tokens of love, which speak to us of the sacrifice of our absent Master, and the certain hope that he will surely come at the time appointed by the Father. But the love which we behold, and seek to reciprocate is not a passive emotion, but something which finds its outworking in a practical reality: the crucifixion of the flesh. Even as Christ loved us,we ought to love one another, and help each other along the way. Here is the example of true love: the laying down of life for one’s friends (John 15:30). Even as Christ laid down his life for his brethren, we ought lay down our lives in service to each other, and to Him, seeing to reciprocate that love shown to us. And then, being amongst that band of men who love the appearing of Christ, we shall be given entry into the kingdom to come, to live and reign with Messiah throughout the ages to come.
Christopher Maddocks
+
Please do find additional reading:
- Fixing our attention
- The Importance Of Scripture
- Bible guide
- The importance of Reading the Scriptures
- When reading your Bible be aware of changing language
- Knowing old sayings to understand the Bible
- Another way looking at a language #1 New Year, Books and Words
- Another way looking at a language #2 Meanings
- Another way looking at a language #4 Ancient times
- Another way looking at a language #5 Aramic, Hebrew and Greek
- Another way looking at a language #7 Lingua Franca
- Pluralis Majestatis in the Holy Scriptures
- The Bible and names in it
- Position of the Bible researcher
- Listening and Praying to the Father
- Written to recognise the Promissed One
- Holiness and expression of worship coming from inside
- Only worhsip the Creator of all things
- Thou shalt worship the Lord thy God
- Leaving the Old World to find better pastures
- יהוה , YHWH and Love: Four-letter words
- Self inflicted misery #8 Pruning to strengthen us
- Self inflicted misery #9 Subject to worldly things
- Worship and worshipping
++
The agony of true worship (pastorayres.wordpress.com)
We must find a way to understand the difference between idol worship in the name of God and true worship.2 Corinthians 12:99And he said unto me, My grace is sufficient for thee: for my strength is made perfect in weakness. Most gladly therefore will I rather glory in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me.
All throughout scripture we find that worship involves a great cost and sacrifice.
+++
Related articles
- Psalm 5 (asorensen.wordpress.com)
Psalm 5 has the psalmist seeking God’s ear. “Give ear to my words…consider my groaning”. Do you come to God with passion, or just as an after thought? The psalmist continues “Give attention to the sound of my cry….for to you do I pray”. He lets us know that he seeks God in the morning, it is how he prepares for his day. It is a good habit to build – that we start our day on our face before God. - What do we Teach our Children? (livingontilt.wordpress.com)
Jesus may have been thinking about the beauty and nourishment of God’s teachings. He may also have been thinking of all the issues he had to argue with Pharisees who twisted the law to suit themselves. Or perhaps he was simply reveling in the beauty of the psalmist’s meditation on God’s teaching for the good of people
+
The Psalmist’s view of God’s law, or Torah, is very different than the impression secular thinkers express.
+
The Psalmist, on the other hand, found God’s teachings, revealed in books we call the Old Testament, to be inspiring and comforting. They made life rich and good. They called forth not only obedience but admiration. - 15 Days in the Word with John Piper – PSALM 135 AND THE PLEASURE OF GOD IN ALL HE DOES (christlikeministriesnwa.wordpress.com)
Do I have to tell you that it’s necessary to give God glory, honor and praise? I hope that I wouldn’t have to tell you that, but it seems to me that one of the other epidemics that’s sweeping through congregations across the country is this apathetic worship of our God.Now, I don’t know about you…but I can’t worship God that way. I don’t dance, shout, and get down…but I still make sure to worship God is a way that He knows I mean business with Him. There are times I do shout, I do dance, I do jump for joy, but that’s usually in my private time with Him. But…I can’t be in church and have my hands in my pocket…but there are so many who can. - Inspirational Bible Verse Illustrations for Encouragement, Hope and Comfort (darrellcreswell.wordpress.com)
I love reading God’s word. I love taking truths from the Bible and sharing with readers via my blog. I also enjoy taking those same scriptures and bringing them to life in the pictures I create associated with my blog. There is beauty, power, comfort and encouragement in the word of God. - Purified 7 Times (waltbrite.wordpress.com)
Everyday we go about life looking for something we can rely on. Something that is constant, trustworthy, immovable. We want relationships that are reliable.
+
When the scripture says that God’s words are pure, refined, and purified 7 times, it insists that they have no lies, flattery, insincerity or inconsistencies. It insists that you can rely on his words, his person, his promises. God means what he says; his words are completely pure, completely reliable and completely flawless. In fact the bible says that He watches over His word to perform it. - The Word of God Is at Work in You! by John Piper (keyword-power.com)
We believe that God has spoken in history, and that by inspiration the Bible is the authoritative deposit of that word for all time. - Christ among the Messiahs – Part 6 (vridar.wordpress.com)
Paul did not have a radically new conception of the Jewish Messiah that stood in opposition to the very concept among his Jewish contemporaries. Novenson argues that “Christ”, for Paul, is neither a name nor a title, but an honorific (cf. Augustus, Epiphanes, Maccabee, Africanus). - The Rise of the Remnant Church I (lynleahz.com)
The Remnant Church is that part of the Body of Jesus Christ that knows they are sons of God, and that are hearing from and following the leading of His Holy Spirit. Within the Remnant Church there is coming a deeper intimacy with Christ, and while fewer may be called to the Remnant Church, Grace yet abounds in the lives of those who hunger after God’s Word and in this day especially, for His Prophetic teaching. The Remnant Church will diligently study the Word as did the Berean’s, and walk in full authority of the Word as Jesus requires of us. We must realize all things are possible through Him and we have nothing to offer the world other than Christ.
Another way looking at a language #5 Aramic, Hebrew and Greek
Another way looking at a language
Ancient Hebrew inscriptions - Jewish Encyclopedia
13. Aramaic
Aramaic is to believed to be originated in what is modern-day Syria. Between 1000 and 600 BCE it became extremely widespread, spoken from the Mediterranean coast to the borders of India. Its script, derived from Phoenician and first attested during the 9th century BCE, also became extremely popular and was adopted by many people, both with or without any previous writing system. Despite Hellenistic influences, especially in the cities, that followed the conquests of Alexander the Great of Macedonia, Aramaic remained the vernacular of the conquered peoples in the Holy Land, Syria, Mesopotamia and the adjacent countries. It ceded only to Arabic in the ninth century A.D., two full centuries after the Islamic conquests of Damascus in 633, and Jerusalem in 635. Aramaic has never been totally supplanted by Arabic. Aramaic had been adopted by the deported Israelites of Transjordan, exiled from Bashan and Gilead in 732 B.C. by Tiglath-Pileser III, the tribes of the Northern Kingdom by Sargon II who took Samaria in 721, and the two tribes of the Southern Kingdom of Judah who were taken into captivity to Babylon by Nebuchadnezzar in 587. Hence, the Jews who returned from the Babylonian Captivity brought Aramaic back with them to the Holy Land, and this continued to be their native tongue throughout the lifetime of Eshoo Mshikha.
Aramaic was destined to become Israel’s vernacular tongue; but before this could come about it was necessary that the national independence should be destroyed and the people removed from their own home. These events prepared the way for that great change by which the Jewish nation parted with its national tongue and replaced it, in some districts entirely by Aramaic, in others by the adoption of Aramaized-Hebrew forms.
The oldest literary monument of the Aramaization of Israel would be the Tarcum, the Aramaic version of the Scriptures, were it not that this received its final revision in a somewhat later age. The Targum, as an institution, reaches back to the earliest centuries of the Second Temple. Ezra may not have been, as tradition alleges, the inaugurator of the Targum; but it could not have been much after his day that the necessity made itself felt for the supplementing of the public reading of the Hebrew text of Scripture in the synagogue by a translation of it into the Aramaic vernacular. The tannaitic Halakah speaks of the Targum as an institution closely connected with the public Bible-reading, and one of long-established standing. But, just as the translation of the Scripture lesson for the benefit of the assembled people in the synagogue had to be in Aramaic, so all addresses and homilies hinging upon the Scripture had to be in the same language. Thus Jesus and his nearest disciples spoke Aramaic and taught in it (see Dalman, “Die Worte Jesu”). (Jewish Encyclopedia)
When the Dead Sea Scrolls were found in those remains of the library of a Jewish sect from around the turn of the Era, many compositions in Aramaic also provided the best evidence for Palestinian Aramaic of the sort used by Jesus and his disciples. They preached the Gospel and the scribes recorded the Scriptures. The New Testamenthas been preserved in this sacred, scribal language since the Apostolic Age. The whole Bible was originated in this language and therefore it is best to look also at these sources because they lay at the base.
MS in Hebrew and Aramaic on vellum, Iraq, first half of 11th c., 8 ff., 39x33 cm, 2 columns, (25x25 cm), 23 lines in a large Hebrew square book script, by a scribe perhaps originating from the Maghreb (North Africa probably Tunisia). - Image via Wikipedia
Vast compilations in Aramaic (in Western and Eastern Aramaic dialects) could be found in synagogues and where used in the Judaic academies by the rabbis. Jewish law was transmitted, commented, and debated in the Jewish academies by the rabbis and their disciples. The records of their deliberations constitute the two Talmuds: that of the land of Israel and the much larger Babylonian Talmud.
The Old Aramaic Jesus used is considered dead because it ceased to be used as a literary language in the 13th Century. The old form exists only as a liturgical language but there are still people who speak more modern forms of it. The Peshitta Text of the Holy Scriptures is in the dialect of northwest Mesopotamia as it evolved and was highly perfected in Orhai, once a city-kingdom, later called Edessa by the Greeks, and now called Urfa in Turkey. The large colony of Orhai Jews, and the Jewish colonies in Assyria in the kingdom of Adiabene whose royal house had converted to Judaism, possessed most of the Bible in this dialect, the Peshitta Tenakh.
Modern Aramaic, in its various dialects, is spoken in modern-day Iraq, Iran, Syria, Israel, Lebanon, and the various Western countries to which the native speakers have emigrated, including Russia, Europe, Australia and the United States.
14. Greek
Greek was only spoken by a few in and around Jerusalem at the time of Jesus so it was more important to get the Words from God and the teachings from Christ Jesus been spread in a language most people understood in the by necessity a multi-lingual land. Names of persons, clearly of Aramaic origin, composed of the word bar which means son were transcribed into the later Greek writings giving names as Bariona, Barabba. In both Syriac and Hebrew the spellings between Abiud and Abiur are so close that during translation into Greek the second name could have been dropped mistakenly.
In addition to the forms of the words borrowed from the Greek, it is also important to determine their meanings; for some of these borrowed terms acquired in the mouth of the Jews a deeper religious and moral sense; e.g., γεωμετρία, a certain norm for the interpretation of Scripture (but compare GemaṬria); βῆλον, Latin velum, “heaven”; σχολαστικός, “teacher of the Law”; στρατμγός, “soldier” in general; σύβολον, “covenant” and “wedding present”; τόμος, “book of the Law.” The Jewish usage is sometimes supported by the Septuagint and by the New Testament; e.g., κατήγωρ, “Satan”; πάνδοκος, “whore”; βλασφημία, “blasphemy.” These semasiological differences justify one in speaking of a rabbinic Greek. (Jewish Encyclopedia)
Some treat “split words” as a distinctive subsection of mistranslations. Sometimes it appears that a word in Aramaic with two (or more) distinct and different meanings appears to have been interpreted in the wrong sense, or even translated both ways in different documents.
A sheolstone in Aramaic. Basalt funeral stele bearing an Aramaic inscription, ca. 7th century BC. Found in Neirab or Tell Afis (Syria).
Other words of interest in Greek translations from Aramaic origin are: Effeta or Effata (to open), Talita Qum (Arise little child), Abba (אבא), (Papa/Father). Also the Aramaic last words of Jesus dying at the stake “Eloi Eloi lema sabactani” were in fact the beginning of Psalm 22, spoken by Jesus in Aramaic, and faithfully written down by the Evangelists in Greek. It is possible that the Evangelists wished to preserve and hand down through their writings some words certainly spoken by Jesus, words which the Early Christians (since they spoke Aramaic) faithfully remembered.
We should be alert when somebody or something is jumping the shark and be on the lookout for those who like to make from the Bible a television show or an entertainment form. 63 percent, from the questioned people for the survey, believe the language should be simple for anyone to understand while 14 percent say the language should be meant more for people who have a lot of experience with the Bible. 40 percent prefer more formal language while 26 percent say should be more informal. 22 percent want language more for casual reading while 44 percent say it should be designed more for in-depth study.
Having a new translation is always some tricky thing because than words have to be chosen to be understood according what they mean. Therefore translators try to find the most accurate form though sometimes there does not exist a singular word for the term. the translators are also confronted with more than one neologism ( /niːˈɒlədʒɪzəm/; from the Greek νέο-, néo-, “new”, and λόγος, lógos, “speech”, “utterance”) and should be wondering either to use that new word or newly coined term, or phrase, that may sometimes still be in the process of entering common use, but has not yet been accepted into mainstream language. Neologisms are often directly attributable to a specific person, publication, period, or event. For such up-to-date hype translations like the Bikers Bible, Hikers Bible or Prisoners bible we always do have to be very careful, and we even would advice not to use them.
As translators try to cross the globe and two millennia, fully accomplishing word-for-word translations that are easy to understand, is not always possible. It is also a pity that within the years several words were taken into one word so that slight differences disappeared. From many bible translations it is not clear any more if there is spoken of an ordinary pupil or a special (chosen) pupil, a direct pupil of Jesus, a pupil (disciple) Jesus and of other pupils, a send messenger or an ordinary apostle (MalakiYA (Messenger of YA, sn- Apostle), a set apart (kadosh), a sent one (Shlichim) or one of the seventies. For this it is very interesting to go back to the Hebrew and Aramaic because there we can find the different words which in itself give a clear indication about whom it is.
15. Adonai, Lord
The meaning of an entire verse can easily be altered by a translation, for example; the Greek “Kurios” also at times spelled kyrios or kuros, Greek κύριος is often rendered as the Latin Dominus or “Lord“, however there is both “LORD” (the Father) and “Lord” (the Son), which the translator must choose and Kurios. The Kurios would be either the father, or if he was dead, brothers an uncle or relative would be the Kurios. However the God the Father (Yahuwhah – YHWH – Jehovah) often substituted with Adonai (my Lord) and the Son of God (Yahushua/ Yehsua – Jeshua) are clearly distinguished in Aramaic, there is no confusion about the speaker or who is being addressed. The Kurios or Curios was he to whom a person or thing belongs, about which he has power of deciding. As a title of honour expressive of respect and reverence it was also given to people who were above somebody else, or the title used by servants to greet their master.
You should have a look in the preface of your “church bibles” and see if they even admit to substituting the Hebrew (from right to left) “hwhy” or “YHWH” (from left to right) YAHUWAH‘s Name with “the LORD” or “God”. Now read what happens to those who so arrogantly change His Word in Revelation 22:18-19. “I warn everyone who hears the words of the prophecy of this book: If anyone adds anything to them, God will add to him the plagues described in this book. And if anyone takes words away from this book of prophecy, God will take away from him his share in the tree of life and in the holy city, which are described in this book.” (Revelation 22:18-19 NIV) We being part of every man that can hear the words of the prophecy of the book of John his revelations and of all the other Books brought together in what we call the Book of books, the Bible. We should take the warning for, adding to these things or for taking away from the words of the book of this prophecy serious. We would not want to see God adding to him the plagues that are written in this book, or having God taken away his part out of the book of life, and out of the holy city, and from the things which are written in this book.
“AHleleuYAH” means “Praise be to YAH.” See how “Israel” could never be “El YAH’s chosen people” because the blaspheme His Sacred Eternal Name daily by hiding it!
"I am YHWH (YAHUWAH) your Almighty Loving El YA..Have no foreign gods before your face!" Shemoth / Ex 20:2-3
Even if your pastor does not fear taking away Gods Name or fears speaking out the Most Holy Name, you yourself may not be afraid to use Gods Name regularly. When you got to know the Name of the Most High you should use him. Be careful not intentionally to ‘forget’ him or not using the Name. Don’t lose your eternal life over intentionally doing of this great sin of blasphemy and destruction! So either use Jehovah or Yahweh/Jahwe or both, but use the Name people can take as the Name of the Only One God. In case we are not sure about the pronunciation of Yahuwah or Jehovah (the three syllables) it is always better to use the two syllable name, which may come from the expression that Jehovah may have everything “Ya Have”, using a shortened version of YHWH’s full Name, like Yah in HalleuYah e.g.. So if you do not like to use the full Name perhaps you still can like to use one of the shortened ones “YaHave” (Yahweh”) or “Yah” instead none. Some Richards also like to be called Bill, or Rogers do not mind to be called Bob. We can only do hope God would not mind calling Him such or so, because we are not sure how it is pronounced or because in our mother tongue or native language we use such or such sounds. so much of our way of saying a name or pronouncing a name shall depend on the region and custom. But we do have to be careful not holding strong to an institution or usage because of tradition. As soon as we know better we should adapt to the new found truth or new insight. All our life we shall have to learn and sometimes we do have to change practice. Though people are often in a rut, believers should try not to get set in one’s way but to be open for adaption to the teachings from the Word of God, the Bible, and should overcome habits and compete for the Truth. We should strive not to thingummy or keep to a “whatchacallit”. For the One who Created everything is not a “what’s-his-name”. He has given His Name for His People to use it, therefore we should use it and prefer to put the title of the heathen name “Lord” (Baal) aside.
YHWH
-YAHUWAH (the 7 English letters are also representative of eternal meanings). We may not “vanatize” YAHUWAH’Holy Name with the blasphemous “cover over” of the word “LORD”, “God”, “Lord God!”
16. God His son
So also for the son of God we should try to use his proper name. We should go back returning to “believing upon His Name” (John-YAHUWcanon 1:12), that is YAHUW-husha, which means “YAHUW, He who will save”! and not referring to Zeus by using “Hail Zeus” or Iesou, in English Jesus or in Dutch Jesus and/or Jezus. Mashiyach or in Hebrew Mashiach and in Greek Christos is rendered in the King James as “Anointed” in Psalms 2:2, and as “Messias” in Daniel 9:25-26. It is the Sacred Name for the Son of YHVH or YHWH. Messiah or Mashiyach and Chaciyd which is used in Psalms 16:10 or only titles and not names for the Son of God. The word Christos was far more acceptable to the pagans who were worshiping Chreston and Chrestos. According to The Interpreter’s Dictionary of the Bible, the word Christos was easily confused with the common Greek proper name Chrestos, meaning “good.” According to a French theological dictionary, it is absolutely beyond doubt that Christus and Chrestus, and Christiani and Chrestiani were used indifferently by the profane and Christian authors of the first two centuries A.D. The word Christianos is a Latinism, being contributed neither by the Jews nor by the Christians themselves. The word was introduced from one of three origins: the Roman police, the Roman populace, or an unspecified pagan origin. Its infrequent use in the New Testament suggests a pagan origin.
According to Realencyclopaedie, the inscription Chrestos is to be seen on a Mithras relief in the Vatican. According to Christianity and Mythology, Osiris, the sun-deity of Egypt, was reverenced as Chrestos. In the Synagogue of the Marcionites on Mount Hermon, built in the third century A.D., the Messiah’s title is spelled Chrestos. According to Tertullian and Lactantius, the common people usually called Christ Chrestos.
17. Lord
In older versions of the King James Version of the Old Testament we still can find the name Jehovah, but in later versions more and more the Name became exchanged with three different Hebrew words as lord; however, it does so with a careful use of upper case letters to let the reader know which word is in the original texts. When the King James Version translates the Hebrew word for Jehovah as lord, it uses LORD in all capitals. When the King James Version translates the a special Hebrew word for supreme lord, adownai, as lord, it uses Lord with only the “L” in the upper case. Lastly, when the King James Versions translation of the general Hebrew word for lord, adown, as lord, it does so without any use a capital letter at all. A few years ago several translations just placed “lord” so that nobody could get the difference. Aware of the fault of letting the Name of God out of the Bible a few years ago we got the Restored Name King James Bible; Proper Name Version of the King James Bible and Sacred Name King James Version where again we could find the Name of God on most places.
When the decision was made to undertake the task of editing the King James Version, the fact that it was not a unique work was taken into account. The main sources that were used for editing the most recent version were: The Holy Name Bible, by the Scripture Research Association; The Scriptures, by the Institute for Scripture Research; The ExeGesis, by Herb Jahn; and the New Englishman’s Hebrew Concordance, by George V. Wigram.
+
Please do find more:
The only Chair of both Hebrew and Aramaic world-wide is at Leiden University’s Department of Hebrew and Aramaic. Bachelor in Hebrew and Aramaic Studies, Middle Eastern Studies (with Hebrew) or a related study (see http://www.mastersinleiden.nl). + MA in Hebrew and Aramaic Languages and Culture > Hebrew and Aramaic Languages and Cultures
In the Aramaic Languages and Cultures specialisation, you will explore various Aramaic languages and literatures, including Syriac, Targumic Aramaic and Imperial Aramaic. You have the possibility to study various Aramaic languages, both individually and against the background of their 3000-year history.
+ a.o.: The historical grammar of Hebrew and the development of the Tiberian tradition, which also lies at the heart of Modern Hebrew
With effect from September 2012, this programme will be offered as a specialisation within the Classics and Ancient Civilisations programme.
+
Continues
Previous: Another way looking at a language 4 Ancient times
++
Restored Name King James Bible on line
+++
You can find the inspirational articles:
Accuracy, Word-for-Word Translation Preferred by most Bible Readers
Don’t Quote Me—But I Think Jesus Is Pissed!
++++
Related articles:
Idol Worship (Jewish Encyclopedia)
All idolatrous cults are condemned by the Biblical insistence on worship of Yhwh only. The Decalogue begins with the command to reverence the one true God and to recognize no other deities. On this theme the Pentateuch dilates from every point of view, and the efforts of the Prophets were chiefly directed against idolatry and against the immorality connected with it. To recognize the true God meant also to act according to His will, and consequently to live a moral life. The thunderings of the Prophets against idolatry show, however, that the cults of other deities were deeply rooted in the heart of the Israelitish people, and they do not appear to have been thoroughly suppressed until after the return from the Babylonian exile. There is, therefore, no doubt that Jewish monotheism was preceded by a period of idolatry; the only problem is that which concerns the nature of the cults (comp. the articles Adrammelech; Anammelech; Asherah; Ass-Worship; Astarte Worship Among the Hebrews; Atargatis; ba-al-and-ba-al-worship” href=”http://jewishencyclopedia.com/articles/2236-ba-al-and-ba-al-worship” target=”_blank”>Ba’al and Ba’al-Worship; Baal-peor; Baal-zebub; Baal-zephon; Bamah; Calf, Golden; Calf-Worship; Chemosh; Dagon; High Place; Moloch; Star-Worship; Stone and Stone-Worship; Tammuz; Teraphim; and Witchcraft).
Een Naam voor een God #11 Y of J Kiezen
YaHuWah, Yahweh, Jahwe of Jehovah
5. God en goddelijkheid
5.3. Y tot J
Men zou de Yod, uitgesproken als een J, nog steeds hebben kunne blijven schrijven zoals enkele uitgevers tot in de jaren 50 van vorige eeuw deden. Zo kan men in een Nederlandstalige Bijbel van de Katholieke Kerk in 1954, met imprematur van de Paus van Rome, nog Yehowahvinden.
Ook de Universal Standard Encyclopedia erkend dat de J vorm eigenlijk een variant was van de Y. Oorspronkelijk kwam deze slechts van af de 14de eeuw G.T. voort. Pas in het midden van de 17de eeuw werd er algemener gebruik van gemaakt. Ook voor de boekdrukkunst was het een gemakkelijker letter om in het hout uit te snijden. Daar werden de v en u naar de voorkeur van de snijder verkozen, maar het zelfde uitgesproken op bepaalde plaatsen. Eveneens kreeg met een wisseling of gelijkheid met de dubbele v of vv met de enkele w. Ook werd de J als hoofdletter gebruikt voor de i. De Y en J werden wel het zelfde uitgesproken, met enkele uitzonderingen waar de J zachter werd uitgesproken dan de Y. In de Engelse boeken werd stilaan ook meer frequenter gebruikt in de 17° eeuw. Zo kan men in de Koning James Bijbel van 1611, bijvoorbeeld, de woorden Jezus en rechter onveranderlijk vinden als “Iesus” en “iudge”.[1] + [2] + [3]
In het woordje Halleluja bleef de y langer stand houden, maar won ook meer terrein.[4] Naast de Y geraakte de tussen h en de eind h in vele gevallen ook weg. Zo is de voorkeurspelling van de hedendaagse Spellingsgids voor de Naam van God Jehova.[5]
6. Te verkiezen
Men kan in deze tijd blijven leven van allerlei snufjes, maar toch de wetenschap blijven negeren. Doorheen de geschiedenis is voldoende bewijsmateriaal naar boven gekomen over het een beschermd volk, waarbij mensen niet tegenstaande hun moeilijkheden getrouw bleven aan Hem die zij hadden leren kennen als de Schepper van hemel en aarde.
Wij kunnen blind blijven voor al die gebeurtenissen en doof blijven voor al die voorspellingen en raad die die wijze mensen uit het verleden naar de toekomst hebben mee gegeven.
Voor millennia hebben mensen hun trouw getoond aan die Schepper van hemel en aarde, de “Ik die ben” die ook Zijn Naam heeft kenbaar gemaakt en niet als een onaanspreekbare naamloze persoon wenste door het leven te gaan. Eeuwen hebben mensen vastgehouden aan de juiste wijze om Hem te eren en alle lof toe te brengen. Ook al heeft de wereld er alles aan gedaan om Zijn Woorden te vernietigen en Zijn Naam in de vergeetpot te doen belanden, zijn er steeds trouwe dienstknechten geweest om die Naam aan hun kroost verder kenbaar te maken, maar ook om anderen hun god te laten leren kennen.
Naar het einde der tijden nadert wordt het belangrijker dat die Naam van de Ene Ware God meer en meer gekend geraakt, en zij die beweren Christen te zijn moeten dan ook de leerstellingen en raad van Jezus Christus opvolgen en er zich aan houden aan wat Jezus ook trachtte te doen, namelijk de Naam van God te verspreiden en het Goede Nieuws van het Koninkrijk van God te verkondigen. Jezus zei eenvoudig: „Gaat daarom en maakt discipelen van mensen uit alle natiën, hen dopende in de naam van de Vader en van de Zoon en van de heilige geest, en leert hun” (Matth. 28:19, 20).
God heeft gezegd: „Mijn volk [zal] mijn naam kennen.” Niet alleen zouden zij weten hoe de naam luidt, maar zij zouden deze kennen als een naam die wegens Gods eigen daden verheerlijkt is. Ook zegt de Bijbel: „Een ieder die de naam van Jehovah aanroept, zal worden gered” (Jesaja 52:6; Romeinen 10:13; Joël 2:32). Van hoe groot belang is het daarom dat u zich verbindt met hen die Gods naam verhogen en met respect bejegenen en zich houden aan de leerstellingen van Zijn zoon!
Laat ons daarom kiezen om Gods Naam te gebruiken en kenbaar te maken tot Zijn eer en glorie.
Amen. (Zo zij het)
[1] p. 4823, Vol. 13, Universal Standard Encyclopedia (Funk & Wagnalls), 1955.
[2] “In the Elizabethan alphabet the letters ‘u’ and ‘v’ were the same letter as were and ‘i’ and ‘j’ ” – http://www.elizabethan-era.org.uk/elizabethan-language.htm
[3] The “j” was usually used as the capital form of the letter “i” in the Elizabethan alphabet.
So “Iehouah” (Yehowah) could also be written “Jehovah.” – Biblical Archaeology Review, March/April 1995, pp. 30, 31, 100:
[4] “In the word `hallelujah’ the j retains its early consonantal value of i or y.” – p. 571, Vol. 15, The Encyclopedia Americana, 1957.
[5] In onze publicaties verkiezen wij de nog in vele talen gebruikte eind h voor de afsluiting van Gods Naam te gebruiken omdat de uitspraak ook zacht eindigt en nog steeds het meest voorkomt.
+
Voorgaand:
- יהוה God over zijn Naam
- Een Naam voor een God #1 Belangrijkheid Persoon
- Een Naam voor een God #2 Optekening en Kenbaarmaking
- Een Naam voor een God #3 Mijnheer de Heer
- Een Naam voor een God #4 Naam voor altijd
- Een Naam voor een God #5 Zaaien van verwarring
- Een Naam voor een God #6 Hoeveel Lettergrepen
- Een Naam voor een God #7 Jahwe(h) niet Hebreeuws
- Een Naam voor een God #8 Vergeten of weigeren
- Een Naam voor een God #9 Vals geloof gevoed door vrees
- Een Naam voor een God #10 God en goddelijkheid
Een Naam voor een God #8 Vergeten of weigeren
YaHuWah, Yahweh, Jahwe of Jehovah
3. Verwarring
3.4. Vergeten
Professor Eric Rasmussen stelt de vraag: “Waarom raden sommige experts Yahweh aan? Ik denk dat het als een verraderlijke aanval op Jehovah dient, een poging om Hem tot een stammen god te maken in plaats van tot een ware God“. (Eric Rasmusen; Professor Indiana Universiteit Stichting)
De wereld kent genoeg goden en stelt het op prijs als meerdere goden onder één dak kunnen komen. Eeuwen heeft men er ook alle moeite toe gedaan om de ware Naam van God in de vergetelheid te brengen. Zelfs zijn er verscheidene pogingen gedaan om Hem helemaal te onteren of in het belachelijke te stellen. Men zou en moest God vergeten.
Omzetting van het Aramees en Hebreeuwse Tetragammatton in de Latijnse versie van de goddelijke Naam "Jehovah" in de Romaans-Katholieke Kerk genaamd St. Martinskirche Olten, Zwitzerland.
“Dat is het lot, dat Ik u heb toegemeten – godsspraak van Jahwe -, omdat gij Mij hebt vergeten en op afgoden vertrouwt.” (Jeremia 13:25 WV78)
“Dit is het lot, het gedeelte naar u toegemeten door mij, zei Jehovah; omdat gij mij hebt vergeten en vertrouwde op onwaarheid”. (Jeremia 13:25 ASVV)
“”Dit is uw lot, uw toegemeten deel” verklaart יהוה “omdat u Mij bent vergeten en vertrouwt in valsheid (of onwaarheid)” (Jeremia 13:25 De Geschriften).
Sommigen denken dat de Naam van God niet in het Nieuwe Testament zou voorkomen, maar dat klopt niet als men merkt dat Jezus verscheidene malen uit de vroegere Geschriften citeert. Bij het aanhalen van de teksten van de vroegere profeten en verkozenen van God zal Jezus de algemeen gekende en gebruikte teksten zoals opgetekend in het Oude Testament wel gebruikt hebben. Geschiedkundig kunnen wij trouwens oude afschriften van het Nieuwe Testament vinden waar die Naam van God ook opgetekend staat.
“Als een aanhanger van Christus gebruikte Petrus Gods naam, Jehovah. Toen Petrus zijn toespraak opgetekend werd, werd het Tetragrammaton (YHWH / Jehovah) daar gebruikt volgens het gebruik tijdens de eerste eeuw voor de Gewone Tijdrekening. en de eerste eeuw van de Gewone Tijdrekening.” (Paul Kahle; Studia Evangelica, uitgegeven door Kurt Aland, F. L. Cross, Jean Danielou, Harald Riesenfeld en W. C. van Unnik, Berlin, 1959, p. 614)
3.5. Een goede gewoonte
“Abraham, die de vader is van diegenen die geloof hebben, nam genoegen om de naam, Jehova, volgens Genesis 12:8 te verkondigen en begon een fatsoenlijk Bijbelse gewoonte. Verder, volgens de profeet Joel, is het zelfs verplicht deze Naam te verkondigen dat om tijdens de geweldige en ontzagwekkende dag van God gered te worden (Joel 2:32). Volgens Exodus 23:13 is een weigering om de naam van God uit te spreken een weigering om de betreffende God te vereren, zodat het weigeren om de naam van de Ware God uit te spreken een weigering betekent om hem te vereren (Jos 23:7).” (Paradox van de anonieme naam De Goddelijke Naam van God; –Paradox of the anonymous name, The Divine Name of God;Gertoux; Hebreeuwse Geleerde)
“Vandaar trok hij verder naar het gebergte ten oosten van Betel, sloeg zijn tent op tussen Betel in het westen en Ai in het oosten, richtte een altaar op ter ere van Jahwe en riep de naam van Jahwe aan.” (Genesis 12:8 WV78)
“(3:5) Zo zal het gaan: al wie de naam van Jahwe aanroept, hij wordt gered, want op de berg Sion en in Jeruzalem daar zal de redding zijn, zoals Jahwe heeft gezegd. En degenen die door Jahwe worden geroepen, zij zijn het die ontkomen.” (Joël 2:32 WV78)
“Hoed u voor alles waarvoor Ik u gewaarschuwd heb. De naam van vreemde goden moet gij niet uitspreken, ze mogen in uw mond niet gehoord worden.” (Exodus 23:13 WV78)
“U moogt geen omgang hebben met de volken die nog zijn overgebleven; u moogt de naam van uw goden niet aanroepen en bij hen niet zweren; u moogt hen niet vereren of u voor hen neerbuigen.” (Jozua 23:7 WV78)
+
Vervolg: Een Naam voor een God #9 Vals geloof gevoed door vrees
++
Nota: In de volgende reeks zal u in het Engels kunnen lezen hoe namen kunnen veranderen vn streek tot steek en andere spreektaal, maar zal u kunnen zien welk gevaar er in schuilt bij het wijzigen van een klank of een vertaling van een naam. > Another way looking at a language.
Wees niet bang om Gods Naam te durven gebruiken en trek je niet aan van wat anderen zeggen.
Lees daarom ook:
- In de hand #2 Vorming en afleiding
- In de hand #4 Angst voor de wereld
- In de hand #5 Niet bang zich te geven
- Rond God de Allerhoogste
- Geloof in slechts één God
- God, Jezus Christus en de Heilige Geest
- Niet zeker dat er een God is
- Bestaat er een God die zich om ons bekommert?
- Jehovah wiens Naam Heilig is
- Jehovah mijn sterkte
- Eigenheden aan God toegeschreven
- Redenen dat Jezus niet God is
- Is God Drie-eenheid
- Op wie Hopen
- Goddelijke redenen hoger dan de onze
- God komt ons ten goede
- God is positief
- God Helper en Bevrijder
Heb vertrouwen in de juiste personen, en vooral in de eerste plaats in de Schepper van hemel en aarde, Jehovah.
- Some one or something to fear #5 Not afraid
- Some one or something to fear #6 Faith in the Most High
- Some one or something to fear #7 Not afraid for Gods Name
+++
Aanverwant:
- Some one or something to fear #2 Attitude and Reactions
- Some one or something to fear #3 Cases, folks and outing
- What is your greatest fear?
- God wordt heerser van onze passies
- Zielige verlangens
Een Naam voor een God #7 Jahwe(h) niet Hebreeuws
YaHuWah, Yahweh, Jahwe of Jehovah
3. Verwarring
3.3. “Jahwe(h) is Geen Hebreeuwse naam.”
“Twee moderne vormen van YHWH zijn in Bijbel vertalingen gebruikt, namelijk, Yahweh en Jehova. Zij hebben verschillende klinkers en de eerste heeft twee lettergrepen terwijl de tweede drie heeft. Mijn argument is geweest dat Yahweh als een vorm, dicht bij het origineel, zou moeten uitgesloten worden voor twee hoofdredenen, 1) Het (Yahweh) heeft geen basis in niet gevocaliseerde (zonder interpunctie) Hebreeuws teksten of in de Masoretische tekst en 2) het (yahweh) heeft twee lettergrepen, terwijl de theophorische namen voorstellen dat YHWH drie lettergrepen had (zoals in Jehova wordt gevonden).” -(Rolf Furuli Spreker in Semitische talen Universiteit van Oslo)
2 of 3 Lettergrepig
“Yahweh is een ongelukkig compromis. Het is geen Engels woord. en het is geen Hebreeuws woord”. (Eric Rasmusen; Indiana Universiteit Stichting Professor)
“YAHWEH is geen Hebreeuwse naam”. (–The Wet en de Profeten, — The Law and the Prophets, uitgegeven door John H. Skilton, Milton C. Fisher, en Leslie W. Sloat)
“niet-bijgelovige Joodse vertalers begunstigden altijd de naam Jehova in hun vertalingen van de Bijbel. Aan de andere kant kan men opmerken dat er GEEN Joodse vertaling van de Bijbel met Yahweh is”. (-M. Gérard GERTOUX; een Hebreeuws geleerde, specialist van de Tetragram; president van de Vereniging Biblique de Recherche d’Anciens Manuscrits)
Ook is er geen constante als wij Yahashuwah / Yashua niet met Yeshua of Yesus maar met Jesus of Jezus vertalen, ook al zal men daar kunnen opmerken dat wij beter Yahashuwah/Yahushua met Jahushua in plaats van Jashua of Jeshua zouden kunnen vertalen, waarvan dat laatste Yah Zeus (Jezus) eigenlijk kan aanzien worden als een aanroeping van Zeus terwijl het anders God redt betekend of “Redding is van God gekomen” en de volle waarde inhoudt van de Nazarener die ook de tittel mee kreeg van ha’Mashiah – de Messias.
“Vertalen zoals Yahweh spreekt de wijze tegen waarop wij yod bijna overal anders in de Bijbel vertalen. Wij vertalen niet Yona, maar Jonah. Joshua, niet Yeshua. Jeruzalem, niet Yerusalem. Judah, Jezus en Judas, overal is J gebruikt. Voornamelijk in de theophorische namen, zou iedereen die Yahweh gebruikt Y moeten gebruiken voor die namen en niet J. Indien u zowel hebt verwezen naar “Yahweh” en “Jezus” bent u grof tegenstrijdig”. (Eric Rasmusen; Indiana Universiteit Stichting Professor)
“De oudste archeologische getuigenis begunstigt de uitspraak Jehova. Een korte inscriptie gedateerd van de tijd van Amenophis III (circa 1400 BCE) is te Soleb gevonden. ..” (-M. Gérard GERTOUX; een Hebreeuws geleerde, specialist van de Tetragram; president van de Vereniging Biblique de Recherche d’Anciens Manuscrits)
Ook voor de Messiaanse Karaite Rabbijn staat het vast dat het zoals reeds op verschillende debatten op verschillende forums geklaard is geworden dat zoals Emanuel en Nehemiah Gordon geloven dat de Naam van God dichter bij Yehowah is, die gelijkaardig is aan het Nederlandse Jehova of het beter Jehovah, wel in het Engels dikwijls verkeerd uitgesproken als ‘Dsie’ (Dsee) in de plaats van ‘Jee(h)’ (Yeah). “Nehemiah Gordon… verdedigt Yehovah na uitgebreide studie van de Masoretische Tekstmanuscripten. Het overzicht van Nehemiah. ..gebaseerd op het studeren van de eigenlijke manuscripten onder Emanuel Tov, is dat… de vroegere Masoretische manuscripten allemaal een Yehowah of Yehovah uitspraak hebben. ..” [Zoek God Vereniging - Seek God Association (Michael John Rood: Messianic Karaite Rabbi) ]
+
Nota:
The logo for the Hebrew language Wiktionary. - Image via Wikipedia
Verreweg het grootste gedeelte van het Oude Testament is geschreven in het Hebreeuws, ook bekend als Lesjon HaKodesj (‘de heilige taal’) maar soms ook als Ivriet, algemeen de taal van het jodendom en behoort tot de Semitische tak van de Afro-Aziatische talen. Het verschil tussen modern Hebreeuws en klassiek Hebreeuws is niet zo groot, maar toch noemenswaardig en enigszins apart. Met name de zinsconstructie wijkt op veel punten af. Omdat deze taal zo sterk afwijkt van de onze, is zij niet zo gemakkelijk aan te leren. De lettertekens wijken sterk af van het door ons gebruikte Latijnse schrift en de woorden worden van rechts naar links geschreven. Het Hebreeuwse alfabet bestaat oorspronkelijk alleen uit medeklinkers. De klinkers moesten er door de lezer worden bijgedacht. Omdat dit niet meeviel – met name in de tijd dat het Hebreeuws als spreektaal in onbruik raakte – heeft men later aan het schrift van het Oude Testament een systeem van klinkers toegevoegd.
Hebreeuws behoort tot de Semitische tak van de Afro-Aziatische talen. Hierdoor is het Hebreeuws verwant aan andere Semitische talen als het Arabisch, Aramees en Akkadisch en in mindere mate ook aan andere Afro-Aziatische talen als het Amhaars, Berbers en het Egyptisch. Een kenmerk van veel Semitische talen, waaronder het Hebreeuws, is het zogenaamde triconsonantalisme. Bijna alle woorden kunnen herleid worden tot drie consonanten (medeklinkers), de radicalen, die de wortel (radix) van het woord vormen. Sommige radicaalstammen zijn ‘afgesleten’ of ‘uitgehold’, zodat er soms nog maar twee radicalen zichtbaar zijn. Er zijn ook stammen die uit meer dan drie radicalen bestaan, soms onder invloed van andere talen. En dan zijn er nog de leenwoorden, waarvoor de linguïstische wetten van het Hebreeuws uiteraard niet gelden. Hoewel het Jiddisch veel Hebreeuwse en Aramese woorden bevat, behoort die taal tot de Germaanse tak van de Indo-Europese talen – dezelfde taalgroep waartoe ook het Nederlands, het Duits en het Engels behoren.
Voor het verstaan van de bijbelse boodschap is het van belang dat men zich zo goed mogelijk kan inleven in het denken van de auteurs en kennis heeft van hun leefwereld. Kennis van de oorspronkelijke taal waarin de Bijbel geschreven is, speelt hierin een belangrijke rol.
Om de taal goed te kunnen begrijpen is het een hulp als wij bij onze Joodse buren te rade gaan. In onze contreien is het ook handig als wij het Jiddisch aanhoren. Het Jiddisch of Jiddisj (ייִדיש jidisj of אידיש idisj of יודיש Jüdisch, “Joods-Duits“) is een Germaanse taal, die door ongeveer drie miljoen joden over de hele wereld gesproken wordt en zelfs enkele woorden in ons Nederlands heeft gebracht. Het Jiddisch wordt doorgaans van rechts naar links geschreven met het Hebreeuwse alfabet. Het is tussen de 9e en 11e eeuw in het Rijnland ontstaan als omgangstaal van de joden. Zij noemden deze taal Loshn Ashkenaz (van Hebreeuws lasjon: de “tale Asjkenaz’”) of bescheidener Taytsh (Teutsch). Ook al is het taalkundig niet helemaal aan het Hebreeuws verwant kan men er toch nog de denkwijze van de Hebreeuwse taal met haar vele gezegden in terug vinden. Het zijn die zegswijzen die belangrijk zijn om de eigenlijke mening van bepaalde Bijbelse uitspraken goed te begrijpen. De naam Jiddisch is afgeleid van Middelhoogduits Jüd, Jiddisch (Jodenduits) yid (Jood). Er bestaan verschillende dialecten van het Jiddisch.
Asjkenazische joden gebruiken traditioneel tevens een uitspraak voor religieus Hebreeuws die verschilt van de Sefardische uitspraak, die door de makers van het ‘Modern Hebreeuws‘ is overgenomen toen die taal gemaakt werd. Het belangrijkste verschil is dat de letter ‘tav’ wanneer deze zonder dagesh (puntje) geschreven wordt, als ‘s’ in plaats van als ‘t’ wordt uitgesproken. Daarnaast wordt een ‘a’ in veel gevallen een ‘o’ (en in bepaalde dialecten een ‘oe’). Zo wordt ‘sjabbat’ dus ‘sjabbos’, de uitspraak die tegenwoordig ook door vrijwel alle niet-Jiddisch sprekende Asjkenazische orthodoxe joden gebruikt wordt. In verschillende dialecten worden vele andere klinkers ook anders uitgesproken. Zo wordt in Pools en Hongaars/Jeruzalems Jiddisch, de twee varianten die met name in de chassidische gemeenschap gebruikt worden, de ‘u/oe’ uitgesproken als ‘ie’ en een bepaalde ‘a’ als ‘oe’.
Voorbeelden:
- ‘Onze gebeden’ is in Sefardisch Hebreeuws: Tefilateinoe. Litouws Asjkenazisch: Tefiloseinoe. Hongaars Asjkenazisch: Tefiloeseinie.
- ‘Israël’ is in Sefardisch Hebreeuws: Yisrael. Litouws Asjkenazisch: Yisroel. Hongaars Asjkenazisch: Yisrueil.
Met dank aan Wikipedia voor broninformatie en gebruik
+
Vervolg: Een Naam voor een God #8 Vergeten of weigeren
++
Related articles
- The Bible and names in it (christadelphians.wordpress.com)
Yahweh Yahwah Yaveh Yaweh Jehova
Jahova Jahovah Yahova Yahovah Jahowa
Jahowah Yahavah Jahavah Yahowe Yahoweh
Jahaveh Jahaweh Yahaveh Yahaweh Jahuweh
Yahuweh Iahueh Jahuwah Yahuwah Yahu
Jahu Yahvah Jahvah Jahve Jahveh Yahve
Yahwe Yaohu Yahway Yaohu Yahvah
Yahuwah Iahueh Yahuah Yehowah Jehovah - The wrong hero (Steppingtoes)
In the Western World we can find people who love to honour a creator that is far beyond any human person. In the East people worship other gods, but also do have three or two headed divinities. The clergy and followers of the many sects of Christendom worship also such more than one in one god, but they prefer not to give them a specific name. - The Full Character of The Father and Son Revealed in Their Hebrew Names Using the Hebrew Aleph-Bet (stein9398.wordpress.com)
YHVH- “Yod-Hey-Vav/Waw-Hey” also known as “HaShem” or “The Name” within many Jewish circles, as men forbid them, to utter the Name of their Elohim, Yahweh. This is due to a misunderstanding of the Third Commandment: Exodus/Shemot 20:7; [Gimel/gl] “You shall not bring the Name of hwhy your Elohim to vain emptiness; for hwhy will not hold him guiltless that brings His Name to vain emptiness.” hwhy is the Sacred Name for the Elohim of Abraham, Isaac, Jacob and Moshe, as well as all the Prophets of Old. - Survey: Bible Readers want Accuracy, Word-for-Word Translation (prweb.com)
Most American Bible readers prefer word-for-word translations of the original Greek and Hebrew over thought-for-thought translations and value accuracy over readability. - The Titles of God (faithbibleministries.wordpress.com)
In the Old Testament a concept God used to communicate Himself and His relationship to Israel was the titles that He used for Himself. These titles reflect insights into God’s personage and character and are extremely insightful to the believer. - The Attributes of God (Christadelphians main Googlesite)
The problem with many people is that they tangle up titles with names. God has clearly given Himself a Name of which He wants it to be known all over the world.We should not be afraid to use that Holy Name of the Only One God: Jehovah. - A Newly Developed Language Decoder Reveals the Torah is the Lost Book of Thoth Who is Hebrew God Yhwh-Elohim (prweb.com)
In his upcoming book the Keys to the library, Joe Lanyadoo reveals a new decoder that offers a new understanding of the Torah, the origin of language and the origin of the human race. Using the decoder reveals that all religious writings tell the same story and were written by the same deity. The Tho-Ra was given to Moses 3500 years ago by its author Yhwh, E.l.h.i.m אֱלֹהִים who is none other than the Egyptian Moon god Thoth, the god of all knowledge and all writing who Lanyadoo claims wrote all religious myths. - What’s in a name? (bethemunah.wordpress.com)
The Apostles did not call Him Jesus, they called Him Yeshua. Why is that significant? Because if you go to the Hebrew you can see that in His name is salvation, health, prosperity, deliverance etc… - Hebreeuws en Aramees vs Germaanse talen (Christadelphians on multiply)
Het is in de optie rekening te houden met de originele taal dat wij ook beter voorkeur zouden geven aan óf hetzelfde gebruik van een woord óf om een gelijkaardige vertaling te gebruiken. Men kan niet voor één worod een bepaalde klinker of medeklinkerkeuze gebruiken terwijl men voor een ander woord een andere medeklinker en klinker keuze zou gaan toepassen. Zo kan de Yod in het Hebreeuws niet vervangen worden door een J terwijl men op een andere plaats de voorkeur geeft aan het gebruik van een Ypsolom. - Hebrew, Aramaic and Bibletranslation (Christadelphians on multiply)
By using the Jewish script, square script, block script, or more historically, the Assyrian script, it has to be taken into account how it is spoken out and how one word is written against an other. Best it can be compared to other Jewish languages, most notably Yiddish, Ladino, and Judeo-Arabic. - Bethlehem’s-this word from which language (wiki.answers.com)
Here are a few more Hebrew words that were imported into the King James translation
with little or no change from Hebrew:Adam, Eve, Cain, Abel, Methuselah, Noah, Abraham, Ishmael, Isaac, Jacob,
Joseph, Simon, Asher, Dinah, Judah, Benjamin, Joshua, David, Michael, Gabriel,
Nazareth, Jerusalem, Bethesda, behemoth, leviathan.
Een Naam voor een God #6 Hoeveel Lettergrepen
YaHuWah, Yahweh, Jahwe of Jehovah
3. Verwarring
3.2. Eén, Twee of Drie lettergrepig
In de Oudheid gebruikten de mensen de Naam van God. Het Volk van God wist dat men Gods Naam zeer moest loven. En zelfs bij andere naties was de God van de Joden
gekend. (Jozua 2:9) Dit was vooral het geval nadat de uit de ballingschap in Babylon teruggekeerde joden met mensen uit allerlei natiën in contact kwamen (Psalm 96:2-10; Jesaja 12:4; Maleachi 1:11). In The Interpreter’s Dictionary of the Bible staat: „Er is heel wat bewijsmateriaal waaruit blijkt dat veel vreemdelingen zich in de periode na de ballingschap tot de religie van de joden aangetrokken voelden.”
Er waren ook mensen die hun kinderen namen naar godheden gaven en zo was het ook gebruikelijk de Naam van de Schepper te verwerken in namen, om aan te duiden dat het een ‘godsgeschenk’ was of een ‘kind van God’, en zo verder. Volgens George Buchanan, emeritus hoogleraar aan het Wesley Theological Seminary in Washington D.C. bevatten veel namen van in de Bijbel genoemde mensen en plaatsen een verkorte vorm van de goddelijke naam. „In de oudheid vernoemden ouders hun kinderen vaak naar hun godheden. Dit betekent dat zij de naam van hun kinderen uitspraken op de manier waarop de naam van de godheid werd uitgesproken. Het Tetragrammaton werd in de namen van mensen opgenomen, en zij maakten altijd gebruik van de middelste klinker.” Zegt hij.
Zo is de Jah vorm in voege gekomen. Jonathan, die in de Hebreeuwse bijbel als Jo·na·than’ of Jeho·na·than’ voorkomt, betekent „Jaho of Jahowah heeft gegeven”, aldus professor Buchanan. De naam van de profeet Elia is ´E·li·jah’ of ´E·li·ja’hoe in het Hebreeuws. Volgens professor Buchanan betekent de naam: „Mijn God is Jahoe of Jahoe-wah”. Op overeenkomstige wijze is de Hebreeuwse naam voor Josafat Jeho·sja·fat’, hetgeen „Jaho heeft geoordeeld” betekent.
“In Hebreeuwse teksten vertegenwoordigt de groep van vier letters [het Tetragrammaton] de naam van God. De gemeenschappelijke transliteratie is Jehova”. (- The Reader’s Digest Great Encyclopedic Dictionary; p. 1385)
“Yehovah – uitgesproken {yeh-ho-vaw ‘} – is de correcte Hebreeuwse vertolking. “ (Strong’s Exhaustive Concordance of the Bible)
De Biblical Archaeology Review is er van overtuigd dat indien het Tetragrammaton als één lettergreep werd uitgesproken, dan was de uitspraak ’Jah’ of ’Jo’. “Werd het als drie lettergrepen uitgesproken, dan moet de uitspraak ’Jahowah’ of ’Jahoewah’ geweest zijn. Zou men de naam ooit tot twee lettergrepen hebben verkort, dan moet de uitspraak ’Jaho’ geluid hebben.”
De negentiende-eeuwse hebraïcus Gesenius in zijn Hebrew and Chaldee Lexicon to the Old Testament Scripturesschrijft: „Degenen die van mening zijn dat
Tetragrammaton in Old, modern Hebrew and Letterword yhwh-ani-tetragram
[Je-ho-wah] de feitelijke uitspraak [van Gods naam] was, missen niet elke grond ter verdediging van hun opvatting. Op deze wijze kunnen de verkorte lettergrepen [Je-ho] en [Jo], waarmee veel eigennamen beginnen, op een bevredigender wijze worden uitgelegd.”
3 Syllables
Verscheidene onderzoekers zijn het er over eens dat diegenen die beweren dat “Jehovah” zogezegd een hybride naam zou zijn die dateert van ongeveer 1510 wanneer Peter Galatin, Paus Leo X zijn biechtvader, het zou gebruikt te hebben, maar dat het geen nauwkeurige transliteratie zou zijn van de Hebreeuws geschriften voor de Naam van “Yahweh”. Omdat de Farizeeërs onderrichtten dat die de Naam van Yahweh/Jehovah te heilig was om uit te spreken en de lezer waar ook de Naam van G’d /God stond die diende te vervangen worden door de titel Adonai (Heer). Die verplichting om het surrogaat “Adonai” voor het Tetragammaton te gebruiken geeft echter geen enkele bewijsvoering dat het dan Yahweh in plaats van Jehovah zou moeten zijn.
Rotherham zegt wel “Jehova is slechts een combinatie van de heilige Tetragrammaton en de klinkers in het Hebreeuwse woord voor Heer, dat door de Joden voor J (Y) is vervangen HVH, omdat zij van het uitspreken van de Naam ineenkrompen, naar een oude misvatting van de twee passages Exodus 20:7 en Leviticus 24:16. Om aan de naam JHVH de klinkers van het woord voor Heer te geven (Heb. Adonai) en uit te spreken als Jehova, is ongeveer een hybride combinatie zoals het zou zijn de naam Duitsland met de klinkers in de naam Portugal te spellen–viz., Gormuna. De monsterachtige combinatie Jehova is niet ouder dan ongeveer 1520.”
Maar er wordt daar verkeerd uitgegaan van het woord Adnonai, wat toch ook drie lettergrepen zijn, dus eerder een tegensprak is voor het twee lettergrepige Jah-weh en het werkelijke Tetragram dat vier letters maar drie lettergrepen bevat. De Adonai was niet de vertaling maar de “in de plaats stelling”. Het was het surrogaat woord voor het eigenlijke יהוה of in het paleo Hebreeuws de letterformatie of YHWH of JHVH YaHusHa YAHUVEH, YAHUSHU YaHuWah.
Dat Jehovah een gelatiniseerde vorm zou zijn welke Yahweh in het Engels of Jahweh/Jahwe in het Nederlands zou moeten zijn kan onvoldoende gestaafd worden. Dat het in het Latijn ook als Jehovah opgenomen is haalt eerder het bewijs boven dat in de tijd van de Latijnse optekeningen Gods Naam nog steeds gekend was en werd gebruikt onder de verklanking Jehovah.
“Beraamde inspanning is er onderweg geweest voor verscheidene voorbije generaties om de uitspraak van de Goddelijke Naam te veranderen, bekend als het Tetragrammaton, van Jehova in de Egyptische smet, Yahweh. Ondanks deze inspanningen dwingt daar bewijs om bij de traditionele uitspraak (van Jehova) te blijven.” (LambLion; door Scott Jones)
Yahweh vs Yehowah 2 of 3 Lettergrepen
Aangaande het tetragrammaton ten gunste van de Hebreeuws naam “Yehowah” (Engels-Jehovah) schrijft George W. Buchanan “De oorspronkelijke vormr van de goddelijke naam was bijna zeker drie lettergrepen, NIET twee. De verzamelde gegevens wijzen zeer sterk in de richting van een “drie” lettergreepwoord”. [(, "Een Onafgewerkte Zaakn Met de Dode Zee Rollen,") George W. Buchanan, "Some Unfinished Business With the Dead Sea Scrolls," RevQ 13.49-52 (1988), 416]
“De Tetragrammaton zou “Jehova” en niet “Yahweh” moetenuitgesproken worden…De klank van “Jehova” is verenigbaar met de wijzewaarop wij andere Hebreeuws namen in het Engels vertalen”. (Eric Rasmusen; Professor Indiana Universiteit Stichting)
Ook naar het Jiddish en het Nederlands, Vlaams of Zuid Afrikaans ligt de klankvorming gelijk de Hebreeuwse uitspraak van het Tetragammaton יהוה Je-Ho-VaH vandaar dat wij de voorkeur geven om in het Nederlands ook Jehovah te schrijven, dit in eenvormigheid met een meer internationaal gebruik, terwijl de standaard taal richtlijn voor het Nederlands wel Jehova is volgens de Richtlijnen van de Nederlandse Taalunie zoals geïnterpreteerd door de Spellingraad van Van Dale Lexicografie. (Wolters’ Woordenboeken Van Dale, Prisma Woordenboek 1995-1997)
“Wanneer wij naar de Hebreeuwse symbolen kijken zien wij יהוה of YHWH dat door Hebreeuwse mensen als YahuWah wordt opgenomen, uitgesproken met de klanken Yea-Ho-VVHa(h) {in het Nederlands klinkend als Je(eh)–Ho-fVVHah} “Dus moet de goddelijke naam van God drie lettergrepen hebben”. (Rolf Furuli Lector in Semitische talen Universiteit van Oslo)
“”Toen het Tetragrammaton werd uitgesproken… werd het met “drie” lettergrepen uitgesproken en het zou “Yahowah” geweest zijn “(George W. Buchanan,” Hoe de Naam van God Uitgesproken Werd,” BAR 21,2 (maart-april 1995), 31-32)
“Vele geleerden geloven. ..dat het meer dan waarschijnlijker is dat de Goddelijke naam oorspronkelijk in een drie lettergreepvorm, “Yeh×o×wah” werd uitgesproken. – “Jehovah” is de Engelse vorm van de goddelijke naam”. (De Goddelijke Naam van God; Vervolging van Bijbelse Waarheid – (The Divine Name of God; Pursuit of Scriptural Truth Home Christians.net)
“Inderdaad van het bewijs dat nu verkrijgbaar is, kan het gedebatteerd worden dat Yahweh verkeerd is en Jehowah de ware uitspraak kan zijn “. (De Wet en de Profeten, pp. 215-224 – The Law and the Prophets,pp. 215-224, uitgegeven door John H. Skilton, Milton C. Fisher, en Leslie W. Sloat).
“Samaritaanpoëzie gebruikt het Tetragrammaton en rijmt dan het met dat woord met die woorden die het zelfde geluid als Yah-oo-ja (drie lettergrepen) hebben.” (Tijdschrift van Bijbelse Literatuur, 25, p. 50; en Joodse Encyclopedie, vol. 9, p.161 – “Samaritan poetry.” Journal of Biblical Literature, 25, p.50 ; en Jewish Encyclopedia, vol.9, p.161).
“In de lettergreepdivisie van de goddelijke naam zou het geëindigd zijn op een vorm als Jahoweh, een vorm merkwaardig als de. ..vorm Jehova” [Laird Harris; De Uitspraak van het Tetragram, in De Wet en de Profeten: Oud Testament Studies voorbereid ter Ere van Oswald Thompson Allis, ed. John H. Skilton (Phillipsburg, New Jersey: Presbyteriaan en Hervormd Uitgeversbedrijf, 1974 - Laird Harris; The Pronunciation of the Tetragram, in The Law and the Prophets: Old Testament Studies Prepared in Honor of Oswald Thompson Allis, ed. John H. Skilton (Phillipsburg, New Jersey: Presbyterian and Reformed Publishing, 1974), pgs 218-224]
“Dus is de vorm Yahweh een verkeerd hybride vorm met een vroege “w” en een late “eh”. “(De Wet en de Profeten, — The Law and the Prophets, ed. by John H. Skilton, Milton C. Fisher, en Leslie W. Sloat)
+
Vervolg: Een Naam voor een God #7 Jahwe(h) niet Hebreeuws
++
Lees ook:
Heer, Yahuwah, Yeshua of Yahushua
In het Engels:
Lord or Yahuwah, Yeshua or Yahushua
+++
Related articles
- God about His name “יהוה” (christadelphians.wordpress.com)
